[S.Fic SJ YeWook] Aiai gasa (Under the same umbrella) HBD To Yesung~

posted on 25 Aug 2009 19:34 by miharu-neko in Fiction

ย้ายออกมาไว้เอนทรี่ธรรมดาดีกว่านะคะ = =" ไว้ค่อยแบ่ง Category ลืมไปว่าอันเก่ามันเม้นท์ไม่ได้ - -

.................................................................................................................................................................................................

S.Fic : Aiai gasa (under the same umbrella)

Couple : Yesung X Reyowook

Writer : Miharu_kan (Atom_z)

Rate : G

Author Notes : ฟิคเยอุคเรื่องแรกที่แต่งนะคะ ได้ผล็อตมาจากเพลงaiai gasa ของtegomass อ่ะค่ะ เป็นเพลงที่ฟังแล้วติดแล้วก็ชอบมากมาย >< พอไปหาความหมายเพลงแล้วก็ยิ่งชอบไปใหม่ เลยผันมาเป็นฟิคจนได้ ถ้ายิ่งดูMVของเพลงนี้ก็ยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่ ฮ่า

.

................................................................................................................................................

....เสียงสายฝนเบาบางสาดซัดไปเรื่อยๆ ละอองเกล็ดเล็กๆที่ต้องกับแสงแดดอ่อนๆทำให้เป็นภาพที่สวยงามน่ามองไม่เบา อากาศเย็นชื้นก่อเกิดไปทั่วบริเวณนั่น

....เพียงแต่ มีผมคนเดียวที่ไม่ชอบมัน...

....จนกระทั่ง....

“ตึกๆๆ...”

“อ๊ะ! นาย!”

“...ผมขอหลบด้วยคนได้ไหมฮะ?”

.....สายฝนที่ทำให้ผมเปลี่ยนไป....

...................................................................................................................................................................................

...รองเท้าผ้าใบอย่างดีส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดในยามที่ถูกถูไถไปกับพื้นไม้สีน้ำตาลมันวาวของโรงยิมขนาดใหญ่ กลุ่มเด็กหนุ่มในชุดนักบาสสีขาวสลับแดงเข้มที่รุมกันแย่งส่งลูกบาสสีส้ม แม้เพียงจะเป็นแค่การซ้อม แต่ก็เป็นกันซ้อมที่ดุเดือดราวกับการแข่งจริงเลยทีเดียว

“...คยูฮยอน!!! ส่งลูกมาให้พี่!!!”

เสียงทุ้มใหญ่ของเด็กหนุ่มร่างอวบผิวขาวเนียน ผมสีดำสนิทกระเซิง ตาเรียวเล็กตี๋ๆ กับแก้มอิ่มนั้นเป็นเอกลักษณ์ของตัวเขาเป็นอย่างดี ที่ตะโกนเรียกชื่อหนุ่มรุ่นน้องร่างสูง ใบหน้าคมคายอีกฝั่ง โดยที่ตนพยายามเขย่งร่างให้พ้นจากคู่ต่อสู้เพื่อที่จะได้รับลูกบาสจากหนุ่มรุ่นน้อง

.....แต่หนุ่มนาม คยูฮยอนยักยิ้ม ก่อนจะโยนลูกบาสสุดแรงเกิด(?) ไปหาหนุ่มตี๋ที่ยืนไม่รู้อีโหน่อีเหน่อีกราย....

“ อ้าว เฮ้ย! บอกให้ส่งมาให้พี่! ไหงไปส่งให้ไอ้ฮันกยองซะล่ะ ไอ้นี่ทำเป็นเล่นอีก!!”

หนุ่มอวบ เยซองบอกอย่างหัวเสียนิดๆกับความขี้เล่นไม่เข้าเรื่องของคยูฮยอน ก่อนจะวิ่งไปดักทางฮันกยองที่โดนลูกบาสอัดเข้าหน้าไปเต็มๆทั้งที่ยืนตรงอยู่แบบนั้น

“...ปลุกพี่ฮันกยองไงพี่เยซอง ฮ่าๆๆๆๆๆ” คยูฮยอนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะวิ่งไปดักอีกทางบ้าง

เยซองมองคยูฮยอนด้วยอารมณ์ปลงๆ แล้วจึงตะโกนไปทางฮันกยองบ้าง พลางปาดเหงื่อที่ไหลหยดมาตามใบหน้าขาวเนียน

“อ้าว? นี่ฝั่งนู้นมันนำเราแล้วเหรอเยซอง?” ฮันกยองที่ยืนตามืดมัวไปไม่รู้ว่าเพราะแรงลูกบาสกระแทกหัวหรือเพราะยังไม่ตื่นจากที่กำลังยืนหลับเมื่อตะกี้กันแน่ พูดก่อนจะยกลูกบาสขึ้นมาเลี้ยงไว้

“...เฮ้ย เอ็งตื่นยังวะ!? ส่งลูกมา!!”

“ได้ๆๆๆ”

ขณะที่ฮันกยองกำลังเงื้อมือเพื่อที่จะส่งลูกให้เยซอง หนุ่มอวบกำลังมองดูคู่ต่อสู้ข้างๆอย่างระมัดระวัง แล้วจึงกระโดดขึ้นยืนหน้าคู่ต่อสู้

....แต่สายตาของเด็กหนุ่มกลับไปเห็นอะไรบางอย่างเข้า....

“...ฟิ้วววววววววว ~~!!!”

“พลั่ก!!!!!!!!!!!!”

“อั่กกกก~~~!!!”

“อ้าว เฮ้ย! เยซอง / พี่เยซอง!!!!”

เสียงของฮันกยองและคยูฮยอนดังขึ้นพร้อมกัน ในยามที่เห็นลูกบาสกระแทกเข้าแก้มอิ่มของเยซองอย่างจังจนร่างอวบของเยซองเซถลาลงไปกลิ้งอยู่กับพื้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

....ร่างอวบกลิ้งลงไปในสายตาของใครบางคนที่จ้องเขากลับมาเช่นกัน......

“เฮ้ยๆๆๆ ไอ้เยซองเจ็บมากไหมวะ? เหม่ออะไรของแกเนี้ย?”

หนุ่มตาตี๋ ใบหน้าหล่อเหลานามฮันกยองวิ่งมาพยุงร่างอวบของเยซอง โดยที่มีคยูฮยอนมาช่วยด้วย เพราะรู้ว่าฮันกยองคนเดียวของพยุงไม่ไหวแน่ๆ มีหวังลงไปกลิ้งทั้งสองคนอีกต่างหาก

“เอ็งเหม่อมากกว่าตรูอีก ไอ้ฮันกยอง” เยซองพูดกระแทกเบาๆพร้อมกับนำมือลูบแก้มอิ่มของตัวเอง แต่ฮันกยองก็หัวเราะออกมา

“ฮ่าๆๆๆๆๆ วันนี้เป็นวันที่น้องปีหนึ่งเพิ่งเข้ามาเรียนใหม่ๆสินะ เอ็งเจอคนถูกใจอ่ะดิ!”

“เฮ้ยยย!! มั่วแล้วเอ็ง ไปๆๆๆ วันนี้เลิกซ้อมแล้ว!!” แก้มป่องๆสีขาวที่เปลี่ยนเป็นสีแดงจางๆจนเห็นได้ชัด ทำให้ฮันกยองและคยูฮยอนยังล้อไม่เลิก จนเด็กหนุ่มร่างอวบต้องตะโกนด่าสองหนุ่มเพื่อนรักของเขาไปตลอดทาง

“โอ้ยยย อะไรวะเนี่ย ฝนตกอีกแล้ว”

เยซองพูดสบถออกมาเบาๆ ขณะที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนักบาสเป็นชุดนักเรียนปีที่สาม ขณะที่ฮันกยองที่อยู่ในสภาพกึ่งใส่กึ่งถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินมากอดคอร่างอวบไว้

“ฝนตกดีออก โรแมนติคจะตาย ฮ่าๆๆๆ”

“กูนี่แหละที่จะไม่โรแมนติคกับเอ็ง”

“เฮ้ย ล้อเล่นว่ะๆๆ รีบเปลี่ยนผ้าเหอะ จะได้กลับบ้าน วันนี้เด็กปีหนึ่งเข้าใหม่ น่ารักหลายคนชะมัด ว่าแต่แกยังไม่เห็นล่ะสิไอ้เยซอง วันนี้เล่นอยู่โรงยิมเกือบทั้งวัน”

ฮันกยองตบบ่าเยซองเบาๆ ก่อนจะรีบโผล่หน้าไปหาคยูฮยอนที่กำลังสาละวนกับการคุยโทรศัพท์กับซองมินหนุ่มรุ่นพี่ปีสาม ที่หน้าตาน่ารักมากอยู่คนหนึ่ง แล้วไม่ช้า ไม่นานก็ได้ยินเสียงคยูฮยอนตวาดไล่ฮันกยองออกมาเนื่องจากไปขัดขว้างการสร้างสัมพันธ์ระหว่างตนกับหนุ่มรุ่นพี่

“โห้ย ไอ้คยูฮยอน มีแฟนแล้วทำลืมเพื่อน จำไวๆๆ!!” หนุ่มตาตี๋ได้แต่พูดงอนๆ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินหน้ามุ่ยไป

“...ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้า กลับไปกินไก่นอนซะไป๊!!!”

“ไม่ต้องบอกกูก็จะไป๊!!!!”

ในตาเรียวสีดำสนิทมองฮันกยองด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนที่จะหันกลับมามองสายฝนที่เกาะตามหน้าต่างกระจกใสอีกครั้ง

.....ฉันเกลียดสายฝน.....

.....มันทำให้ฉันรู้สึกแปลก......

.....ทั้งๆที่ตอนนี้ ชีวิตของฉันทุ่มเทให้กับสิ่งอื่นไปแล้ว.....

.....ทำไมถึง.....

.....เรียกว่า “เหงา หรือคิดถึง” ดีล่ะ?.....

“โอ๊ยยย คิดอะไรของเราเนี่ย!!?” เยซองสะบัดที่ปกคลุมไปด้วยผมสีดำกระเซิงไปมาเบาๆ ก่อนที่จะรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

“พี่เยซอง~~ ผมไปแล้วน๊า พอดีผมนัดแฟนไว้จะพาไปกินของหวานกันอ่ะ แล้วเจอกันนะ”

“...อื้ม กลับบ้านดีๆล่ะ”

“คร้าบบบบ”

เสียงคยูฮยอนบอกอย่างร่าเริงแล้วจึงรีบวิ่งฮัมเพลงไปเปิดประตูลงไปยังชั้นล่างของอาคาร เหลือเพียงเยซองคนเดียวเท่านั่น หนุ่มร่างอวบจึงหยิบเป้สะพายข้างขึ้นมาสวม แล้วจึงตรวจเช็คสภาพความเรียบร้อยของห้อง ก่อนที่จะลงไปยังชั้นล่างโดยที่ไม่ลืมหยิบร่มกันฝนสีขาวไปด้วย

“เฮ้อออ เบื่อจริงโว้ยยย” เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมกับกางร่มสีขาวคันพอดีตัวขึ้นมา ในตอนนี้ตัวเขายังไม่รู้ตัวเองเลยว่า เขาเกลียดหน้าฝนเพราะทำให้เขาไม่ได้ซ้อมบาสในสนามกลางแจ้ง หรือว่าเหตุผลอื่นกันแน่?

ขณะที่เด็กหนุ่มร่างอวบกำลังเดินออกนอกประตูโรงเรียนใหญ่ไป เขากลับเห็นร่างหนึ่งกำลังอยู่ภายใต้ร่มคันโตของเด็กหนุ่มรุ่นเดียวกับเขาภายในโรงเรียน เยซองมองแผ่นหลังบางนั้นไปจนสุดสายตา...

....มันทำให้เขารู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูกเลย....

.................................................................................................................................................................................

เวลายามบ่ายเริ่มขึ้นพร้อมกับคาบการเรียนที่แสนน่าเบื่อ สองหนุ่มดาวเด่นของวงการบาสแห่งปีกำลังฝันหวานอยู่บนโต๊ะเรียนสีน้ำตาลอย่างสงบ(?) โดยที่มีอาจารย์เสียงแหลมพูดบรรยายวิชาประวัติศาสตร์อยู่หน้าห้องเรียน

“กริ๊งงงงงงงงง~~~!!”

เสียงกริ่งออดหมดเวลาดังขึ้น ทำเอานักเรียนหลายคนแทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจที่หลุดพ้นจากวิชาที่สุดแสนน่าเบื่อแบบนี้ แต่บางคนก็หน้าเบ้เนื่องจากชื่นชอบวิชานี้มากอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะที่คยูฮยอนที่กำลังตั้งใจเล็คเชอร์ลำดับและประวัติของราชวงศ์อังกฤษโดยละเอียด

“โห้ยยย ไอ้คยูฮยอน ตั้งใจจังนะเอ็ง ปีนี้กะพาพี่มินของมึงเที่ยวอังกฤษรึไงวะ?”

ฮันกยองที่เพิ่งตื่นจากห้วงความฝันพร้อมกับเสียงสวรรค์(เสียงกริ่ง) พูดแซวคยูฮยอนมาแต่ไกล จนคยูฮยอนต้องหันมาทำหน้าตาเบื่อหน่ายใส่

“ไม่เหมือนพี่นี่ วันๆเอาแต่หลับ ดีแต่บาสอย่างเดียว....สมองเลยหลีบอย่างกับถั่ว...”

“เฮ้ยย ไอ้คยูฮยอน เดี๋ยวเถอะมึง!!!”

เด็กหนุ่มตาตี่แดนมังกรวิ่งไล่เตะคยูฮยอนทันทีที่ถูกเด็กหนุ่มรุ่นน้องหัวดีขนาดถึงกับต้องพาสชั้นมาเรียนปีสามเหมือนกับพวกเขาพูดกระแทกเข้าให้ โดยที่คยูฮยอนได้แต่วิ่งหัวเราะร่าที่ยั่วโมโหฮันกยองได้สำเร็จอีกคราหนึ่ง รวมทั้งเยซองที่เพิ่งตื่นเลยสะลึมสะเลือเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปมองสองร่างที่วิ่งเป็นเจ้าเข้าภายในห้องเรียน

“อ้าวๆๆ!!! ทุกๆคนฟังทั้งนี้หน่อยยยย~~!!!”

เสียงหัวหน้าประจำห้องดังขึ้น ทำให้นักเรียนภายในห้องมองไปเป็นสายตาเดียวกันพร้อมกับหยุดเคลื่อนไหวไปเองอัตโนมัติทันที ผู้เป็นหัวหน้าห้องเมื่อเห็นดังนั้นแล้วจึงกล่าวต่อ

“ตะกี้น้องปีสองเขามีการจับฉลากน้องรหัสกับน้องปีหนึ่งนะ แล้วนี้เป็นรายชื่อที่น้องรหัสของพวกนายจับได้ชื่อน้องปีหนึ่ง เอาไปดูกันเอาเองว่าน้องรหัสปีหนึ่งของพวกนายคือคนไหน”

พูดจบหัวหน้าห้องก็ได้ส่งรายชื่อเรียงไปตามโต๊ะเรียน บางคนก็ยิ้มแย้มดีใจที่ได้น้องรหัสที่ตนชอบ บางคนก็รู้สึกเฉยๆเพราะยังไม่รู้จักน้องปีหนึ่งแม้คนเดียวเลย อีกอย่างที่นี่ก็เป็นโรงเรียนชายล้วน บางคนที่อยากได้น้องรหัสสาวๆมาคอยให้ดูแลเลยต้องทำใจไปตามๆกัน

“จะได้น้องรหัสน่ารักอ่ะป่าววะ ตื่นเต้นๆๆๆ!!”

ฮันกยองกับเยซองที่ประสานเสียงและคำพูดกันโดยไม่ได้นัดหมาย โดยที่มีคยูฮยอนหัวเราะอยู่ข้างๆ

“ใครได้พวกพี่เป็นพี่รหัสคงเสียใจไปตลอดชีวิตแน่เลยพี่”

เด็กหนุ่มอายุอ่อนกว่าแต่ร่างกลับสูงกว่ารุ่นพี่ทั้งสองพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดีโดยที่หนุ่มรุ่นพี่ได้แต่มองคยูฮยอนด้วยสายตาอำมหิตอยู่ข้างๆ

“อ๊ะ ถึงตาผมแล้วล่ะ” คยูฮยอนพูดพร้อมกับเอาใบรายชื่อขึ้นมาอ่านดู

“สาธุ! ขอให้มันได้น้องรหัสเป็นออติสติค” เสียงฮันกยองลอยตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะลั่นห้องของเยซอง โดยที่มีสายตาคยูฮยอนชำเลืองกลับมา

“ออติสติคก็ยังดีกว่าคนบ้าอย่างพี่ล่ะกัน อ๊ะ! ของผมชื่อ คิม รยออุค....” คยูฮยอนพูดขึ้นก่อนที่หนุ่มรุ่นพี่อีกสองคนจะเดินเข้ามาดูใบรายชื่อในมือของคยูฮยอน

“เอ๋...รยออุค น้องตัวเล็กๆที่ห้องเรากำลังพูดๆถึงอยู่ป่ะ ได้ข่าวว่าน่ารักเป็นบ้า หนุ่มๆงี้ตามจีบตรึมเลย”

“...หืม? จริงอ่ะ อยากเห็นๆ” เยซองพูดเสริมด้วยความตื่นเต้น

“ใช่ๆ ผมด้วยๆๆๆ”

“ได้น้องรหัสหน้าตาน่ารัก แกอย่าเพิ่งไปกิ๊กกับน้องเขานะโว้ย ไอ้คยูฮยอน เดี๋ยวพี่มินนี่เอ็งหึงแล้วไม่รู้ด้วยนะ หมอนั่นอารมณ์เวลาโกรธน่ากลัวจะตาย” ฮันกยองพูดเตือนปนขำๆ จนคยูฮยอนต้องหัวเราะออกมาเบาๆ

“ไม่หรอกพี่ ผมกับพี่ซองมินก็ยังเป็นพี่น้องรหัสอยู่นะ ยังไงผมก็ดูแลพี่ซองมิน24ชม.อยู่แล้วล่ะ!”

“เออๆ หวานกันซะจริงนะ ต่อไปตาฉันล่ะ” เยซองบอกก่อนจะเอาแผ่นกระดาษบางมาจากมือคยูฮยอน

“...ฉันได้คนชื่อ ลี ฮยอกแจอ่ะ....” เยซองเอ่ยชื่อน้องรหัสที่ตนจับได้ แต่กลับทำให้ฮันกยองกลับตาโตเสียเอง

“เฮ้ยยย จริงดิวะ!? ไอ้เยซองงงง โคตรฟลุ๊คอ่ะมึงงงง!!!”

“ฟลุ๊คอะไรของเอ็งวะไอ้ฮันกยอง อย่าบอกนะว่า...มึงชอบน้องเขา” เยซองทำสายตาเจ้าเล่ห์ พร้อมกับหมาป่าเจ้าเจ้าเล่ห์ที่ยืนอยู่ข้างๆ จนฮันกยองถึงกับหน้าแดงขึ้นทันที

“เฮ้ยๆๆๆ ก็แล้วไงวะ!? มึงได้น้องเขาเป็นรหัสแล้ว มึงอย่าลืมติดต่อให้กูด้วยล่ะ!!”

“เออๆๆๆ มึงก็รีบดูเหอะว่ะ เดี๋ยวได้ลงไปหาน้องรหัสกัน”

ฮันกยองหยิบใบรายชื่อมาดูบ้าง ก่อนจะร้องอ๋อออกมาดังๆ

“ได้ลี ดงเฮว่ะ”

“ใช่คนหน้าตาหมวยๆ นั่นป่ะพี่?”

คยูฮยอนชี้ไปยังโต๊ะฝั่งตรงข้าม เห็นเด็กหนุ่มร่างบอบบางหน้าตาน่ารัก ผิวขาวเนียนที่ยืนคุยจนใบหน้าแทบจะติดกันกับเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา เรือนผมสีนิลซอยสั้น โดยที่ใบหน้าของทั้งสองยิ้มแย้มตลอดเวลา จนทั้งสามคนเข้าใจได้ทันทีว่าสองคนนั้นเป็นอะไรกัน

“....ไอ้คิบอมเอาไปกินแล้วว่ะ ....ไม่กล้าไปทักเลยมึง” ทั้งสามหนุ่มยืนมองตาละห้อย(?)ด้วยความเสียดาย แต่ทำไงได้ในเมื่อคิม คิบอมเองก็เป็นหนึ่งในหนุ่มที่ป๊อปปูล่าที่สุดในโรงเรียน ก็ไม่แปลกที่จะจีบรุ่นน้องน่ารักอย่างดงเฮได้รวดเร็ว

“คยูฮยอนๆ ลงไปหาน้องรหัสกันเถอะ~~!!!”

เสียงเล็กดังมาจากทางประตูห้อง ปรากฏร่างอวบขาวกระจ่างของเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักอีกราย เรือนผมสีน้ำตาลเข้ม ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มกับริมฝีปากบางชมพูฟันกระต่ายเล็กน้อย วิ่งเข้ามาพร้อมกับลากแขนเด็กหนุ่มรุ่นน้องหน้าตาคมคายออกไปทันที

“เอาเถอะๆ ลงไปหาน้องรหัสของพวกเรากันดีกว่าไหม?” เยซองเอ่ยขึ้นทันทีที่คยูฮยอนโดนลากตัวไป ฮันกยองพยักหน้ารับด้วยความตื่นเต้นก่อนที่จะรีบเดินลงไป

ทั้งสองเดินไปยังอาคารของเด็กปีหนึ่ง โดยที่มองดูห้องที่น้องรหัสของตนอยู่ ขณะที่อากาศอย่างเย็นชื้นด้วยสภาพฝนตกทำให้ท้องฟ้าดูครึ้มตลอดเวลา

“เจอแล้วๆๆ” ฮันกยองพูดขึ้นพร้อมกับเปิดประตูห้องทันที

“น้อง ลี ฮยอกแจ อยู่ไหมคร้าบบบบบบบบ~~~~!!!!!”

เสียงหนุ่มแดนมังกรที่ดังขึ้นมากพอที่จะทำให้คนภายในห้องเรียนหันมามองกันเป็นตาเดียว บางกลุ่มก็จับกลุ่มซุบซิบกันทันที จนเยซองต้องใช้ศอกกระแทกพุงของฮันกยองเข้าให้

“มึงนี่! ทำน้องเขาตกใจหมดเลยเห็นไหม!?” เยซองพูดเตือนฮันกยองเบาๆ แล้วจึงมีร่างเล็กๆของเด็กหนุ่มภายในห้องเดินออกมา ทั้งสองจ้องเด็กหนุ่มทันที

“ครับ ผมนี่แหละครับ ลี ฮยอกแจ” เด็กหนุ่มเรือนผมสีประกายแดงทับทิม ดวงตาเรียวเล็กแต่กลับดูมีเสน่ห์ มองมายังหนุ่มรุ่นพี่ทั้งสองก่อนที่จะส่งยิ้มให้

“สวัสดีครับ พี่ชื่อคิม จงอุนนะ เรียกเยซองก็ได้ เป็นพี่รหัสน้อง ส่วนนี้เพื่อนพี่ชื่อ ฮันกยอง น้องไม่ต้องถือสากับความบ้าของมันนะ”

เยซองกล่าวแนะนำตัว แล้วจึงยิ้มตอบรับ ก่อนที่จะหันมองฮันกยองที่ยืนตัวสั่นด้วยความตื่นเต้นหรืออย่างไรไม่ทราบ

“สวัสดีครับ ฮันกยองครับผม!!! น้องฮยอกแจ วันนี้ไปกินไอติมกับพี่ไหม!!?”

ฮันกยองกล่าวพร้อมกับยื่นมือหนามากุมมือบางๆของฮยอคแจไว้ จนฮยอกแจได้แต่หัวเราะแห้งๆกับพฤติกรรมแปลกประหลาดของรุ่นพี่ แต่ก็เกิดสนใจขึ้นมาเหมือนกัน

“เฮ้ยๆ น้องรหัสกูเพิ่งเจอวันนี้ มึงคิดจะจีบเลยหรือวะ? แล้วนี่หนาวๆยังจะกินไอติมอีก”

“ก็แล้วไงวะ? น้องรหัสมึงนิ ไม่ใช่แฟนมึงสักหน่อย”

“เออๆ ว่าแต่น้องรยออุคอยู่ไหมครับ?” เซยองหันหน้าไปถามฮยอกแจทันที

....ทำไมเขาถึงเกิดสนใจชื่อนี้ขึ้นมานะ...

....คิม รยออุค....

“อ๋อ รยออุคไม่อยู่ครับ เพิ่งออกไปกับพี่ซองมินแล้วก็คยูฮยอนตะกี้อ่ะครับ”

“งั้นเหรอ....” หนุ่มร่างอวบเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่แสดงสีหน้าเศร้าๆขึ้นมาเล็กน้อย ทำไมเขาถึงอยากเจอคนๆนี้กันนะ

.....นายจะใช่ คนๆนั่นหรือเปล่านะ?......

.....คนที่ฉันเห็น เมื่อตอนนั้น.......

“...ฮันกยอง เดี๋ยวกูออกไปโรงยิมแปปนะ อยากซ้อมบาสว่ะ แล้วเจอกัน...”

เยซองเดินออไปทันที โดยไม่ฟังคำพูดของฮันกยองก่อนแม้แต่น้อย

ร่างสูงอวบเดินไปเรื่อยๆจนถึงโรงยิมที่ตนมาซ้อมบาสประจำ เยซองหยิบลูกบาสสีส้มเข้มขึ้นมาหมุนไปเรื่อยๆ ขณะที่ภายในใจก็สับสนกับเรื่องอะไรบางอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

.....ทำไมถึงอยากเจออีก ทั้งคนๆนั้นที่เขาเห็น.....

.....อีกทั้ง เด็กที่ชื่อ รยออุค คนนั้น....

.....ภายในใจมันต้องการอะไรกันแน่?....

เด็กหนุ่มร่างอวบโยนลูกบาสใส่กำแพงเรื่อยๆ จนกระทั่งภายนอกสายฝนเริ่มเทลงมาอีกครั้ง และอีกครั้งที่มันช่วงเวลาที่เขากำลังจะกลับบ้านพอดี

“เอาอีกแล้ว ไอ้ฝนเวรเอ๊ยย” เยซองบ่นอุบอิบแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ได้แต่หยิบร่มกันฝนสีขาวคันเดิมขึ้นมากางไว้ ก่อนที่จะเดินออกจากโรงยิมไป

ร่างสูงเดินไปเรื่อยๆเช่นปกติ ดวงเนตรเรียวเล็กสีนิลก้มลงมองต่ำลงไปยังรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดของตนที่เบื้องล่างเปียกชื้นไปด้วยหยดน้ำใส

“จะตกมาทำไมหนักหนาวะ?”

....รู้ไหม มันเหมือนยิ่งตอกย้ำว่า มันหนาวเพียงไหน....

แต่จู่ๆก็มีร่างหนึ่งวิ่งตามหลังเด็กหนุ่มมา

“รอเดี๋ยวฮะ!!!”

เด็กหนุ่มหันไปตามเสียงเรียก ก่อนที่จะเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ

“อ๊ะ! นาย!”

“...ผมขอหลบด้วยคนได้ไหมฮะ?”

เสียงหวานของเด็กหนุ่มร่างเล็ก แลดูบอบบาง ใบหน้าเรียวเล็กขาวเนียนที่เกาะพราวไปด้วยหยดน้ำสีใสจากสายฝนน้อยๆ ผมสีน้ำตาลประบ่าที่ลู่ลงเพราะความเปียก ร่างเล็กในชุดยูนิฟอร์มนักเรียน วิ่งเข้ามาอยู่ภายในร่มสีขาวที่เยซองกำลังถืออยู่ ก่อนที่ริมฝีปากบางสีชมพูจะส่งยิ้มอย่างอ่อนโยน

แต่คนตัวใหญ่กว่ากลับเบิกตาโพลงกับสิ่งที่ตัวเองเจอยังไม่หาย....

“...อะ...เอ่อ พี่...”

“...ฉันชื่อคิมจงอุน เรียกเยซองก็ได้!! มา...มาด้วยกันสิ!”

เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มดังขึ้นอย่างตะกุกตะกักแต่ดูจริงจัง พร้อมกับร่างอวบที่ยืนแข็งทื่อราวกับกำลังฝึกทหารในสนามฝึกซะอย่างนั้น จนเด็กหนุ่มร่างเล็กต้องเผลอหัวเราะออกมาเบาๆกับอาการแปลกๆของหนุ่มรุ่นพี่

“ฮ่ะๆๆๆ ผมชื่อคิม รยออุคฮะ ยังไงก็ขอโทษนะครับที่รบกวน”

“...มะ ไม่เป็นไรหรอก”

เยซองได้แต่อึ้ง แต่ก็ได้ยื่นร่มคันพอดีตัวไปรับร่างบางของรยออุคไว้ แล้วจึงค่อยๆก้าวเดินไปพร้อมๆกัน จนร่างทั้งสองร่างชิดติดกันในทันที รับรู้ถึงไออุ่นระหว่างกัน

....ใช่ คนๆนั่นจริงๆด้วย...

....คนที่เขาเจอตอนนั้น ครั้งแรก.....

“พี่เยซอง....พี่ชอบฝนหรือปล่าว?” เสียงหวานเล็กดังขึ้นทำลายบรรยากาศความเงียบที่ดังเฉพาะเสียงสายฝนเท่านั้น จนคนตัวใหญ่กว่าได้แต่มองไปยังปลายทางไปด้านหน้า ทั้งที่ภายในใจแล้วอยากจ้องมองแต่ใบหน้าของคนตัวเล็กใจจะขาด แต่มันกลับทำไม่ได้

“...พี่ก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่”

“แล้วพี่ก็ชอบบอกว่าพี่เกลียดฝนทุกที....”เด็กหนุ่มรุ่นน้องพูดต่อเยซองทันที จนเยซองต้องหันหน้ามามองใบหน้าเด็กหนุ่มร่างบางด้วยความประหลาดใจ

“รู้ได้ไงอ่ะ?”

“ฮ่ะๆๆๆ พี่ยังเหมือนเดิมเลย” รยออุคหัวเราะขึ้นมาน้อยๆ ก่อนที่จะยื่นใบหน้าหวานเข้าไปใกล้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยแก้มอิ่มเอิ่มของอีกฝ่าย จนอีกฝ่ายต้องขึ้นสีหน้าแดงเรื่อทันที

“พี่อ่ะ ชอบบอกว่าพี่เกลียดฝนเพราะว่าซ้อมบาสไม่ได้...แต่ผมว่าบางทีฝนตกมันก็ดีนะ...”

ร่างเล็กนิ่งเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่เยซองทำสีหน้างุนงง

“...ผมว่า อยู่ภายใต้ร่มคันเดียวกัน มันก็อบอุ่นกว่าเป็นไหนๆเลย แล้วก็ช่วงเวลาที่พี่เป็นคนกางร่มให้ด้วย ....ร่มสีขาวของพี่...”

รยออุคกล่าวด้วยรอยยิ้ม จนเยซองเริ่มจะเข้าใจได้แล้วว่ารยออุคพยายามจะสื่อจะเขานึกถึงอะไรบางอย่างได้ มือหนาลูบศีรษะเล็กขึ้นเบาๆ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยแก้มอิ่มยิ้มรับ

“เก่งจัง ยังจำพี่ได้อีก”

“ผมจะลืมได้ไง พี่ใจร้ายนะเนี่ยจำผมไม่ได้....แล้วก็....”

ใบหน้าหวานเขยิบเข้าไปใกล้ใบหน้ากลมๆของเยซอง ก่อนที่ริมฝีปากสีชมพูบางจะประกบจูบเบาลงบนริมฝีปากเอิบอิ่มของเยซองแผ่วเบา เยซองเบิกตาโพลงเล็กน้อย แต่ก็รับสัมผัสอ่อนโยนนั้นมาจากรุ่นน้องร่างเล็ก

“..สุขสันต์วันเกิดอีกครั้งนะฮะ”

เด็กหนุ่มร่างบางเอ่ยด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง ก่อนที่จะวิ่งเข้าบ้านไป โดยที่เด็กหนุ่มร่างสูงได้แต่ยืนลูบริมฝีปากอิ่มของตนเบาๆจากสัมผัสอ่อนนุ่มเมื่อครู่นี้

....ในที่สุด เขาก็เจอ.....

....คนที่จะทำให้เขา เลิกที่จะเกลียดสายฝนอีกครั้ง.....

.................................................................................................................................................................................

“ฮึกๆ ฮือออ”

เสียงสะอื้นเล็กๆของเด็กผู้ชายร่างเล็กบอบบางในวัยประมาณประถมต้นๆดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ร่างเล็กในชุดเสื้อเชิ้ตขาวกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลเข้ม สะพายเป้สีม่วงอ่อนๆไว้กลางหลังบาง สองมือเล็กยืนปาดน้ำตาที่ไหลมาจากดวงตากลมโตคู่สวย

“ฮืออ อึก อยากกลับบ้าน ฮืออ” เสียงเล็กยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมองเห็นท้องฟ้าที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีครึ้มจนเกือบจะมืด แถมตอนนี้เขาเองก็ยังยืนอยู่ที่ศาลเจ้าแห่งหนึ่งซึ่งแลดูน่ากลัวในยามเกือบพลบค่ำตอนนี้

เด็กน้อยร่างเล็กทรุดตัวลงโดยเอาใบหน้าน่ารักซุกกับเข่าเล็กที่ชันขึ้น ทั้งร่างบอบบางสั่นสะท้านด้วยความเย็นและความกลัว

แต่ก็มีเงาของร่างหนึ่ง ทำให้ใบหน้าน่ารักต้องเงยขึ้นมอง

ร่างสูงกว่าแต่ในวัยไล่เลี่ยกับเขากำลังยื่นร่มสีขาวสลับแดงคันเล็กๆให้ ก่อนที่ร่างเล็กที่นั่งอยู่จะกะพริบตาปริบๆด้วยความสงสัยและประหลาดใจ จนกระทั่งมือของเด็กผู้ชายที่ยืนอยู่จะคว้ามือเล็กของเขาจับคันร่มไว้ แล้วร่างของเด็กผู้ชายแก้มอิ่มคนนั้นก็วิ่งฝ่าสายฝนรุนแรงไปทันที

ร่างเล็กก้มลงมองยังคันร่มที่เป็นพลาสติกสีน้ำตาลอ่อนๆ ก่อนจะเห็นเป็นร่องรอยที่ถูกขีดเขียนไว้บนคันร่ม

[HBD Kim Jongwoon 24/08/xxxx]

มันตรงกับวันนี้พอดี....

.....แต่ถึงกระนั่นร่างเล็กก็ยังจำได้ทันที แม้จะเห็นแค่ไม่กี่นาทีก็ตาม....

.....ร่างที่เขาไม่มีวันลืม และยังเฝ้าหาจนทุกวันนี้.....

.....เยซอง......

...................................................................................................................................................................................

“ซองมินครับ ทำแบบนี้จะได้ผลแน่เหรอ? แล้วผมก็เพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าซองมินมีรยออุคเป็นลูกพี่ลูกน้อง”

เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มผมสีดำสนิท กล่าวขึ้นขณะที่กำลังคนกาแฟสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำในแก้วกาแฟสีเขียวอ่อน ก่อนที่ใบหน้าหวานน่ารักของเด็กหนุ่มร่างอวบจะเงยขึ้นมาขณะที่กำลังกินไอติมฟักทองของโปรดในถ้วยสีชมพูหวาน

“คยูฮยอนนา~ ก็รู้ว่ารยออุคชอบมาคุยเรื่องเยซองให้ซองมินฟังบ่อยๆตั้งแต่เด็กๆแล้ว ซองมินก็เลยรู้ว่ารยออุคก็คิดยังไงกับเยซอง แล้วดูเหมือนเยซองก็กำลังนึกเหงาๆใช่ไหมล๊า? ซองมินเลยลองให้นึกถึงความหลังกันสักหน่อย แผนก็ไปได้สวยนะเนี่ย ตอนแรกนึกว่าหนุ่มอื่นจะมาคาบรยออุคไปกินแล้วซะอีก แต่รยออุคดันส่ายหัวไม่เอาสักราย ขนาดหนุ่มบางคนอาสาไปส่งกว่าจะลากให้ไปด้วยกันได้ก็เล่นเอาเหนื่อย”

“ฮ่ะๆๆๆ นั้นสิครับ แต่ผมไม่ยักนึกเลยว่าพี่เยซองกับรยออุคคนนั้นเคยเจอกันมาก่อน”

คยูฮยอนพูดพร้อมกับหยิบกาแฟสีเข้มในแก้วสีเขียวอ่อนมาจิบเล็กน้อย

“นั้นสิน๊า~ ก็ตั้งแต่เยซองเขาเอาร่มมาให้รยออุคอ่ะ รยออุคเลยตามเอาร่มไปคืนเพราะจำได้ว่ามีเยซองอยู่โรงเรียนเดียวกับเขา แต่วันนั้นเป็นวันที่เยซองย้ายบ้านพอดื รยออุคเลยไม่ได้คืนร่มให้เขาอ่ะดิ แต่สุดท้ายรักรักของรยออุคก็เกิดจากตรงนั้นแหละ ตอนนี้เลยดันด้นเขาโรงเรียนเดียวกันจนได้ แถมเยซองเวลาจีบใครก็ขี้อายซะขนาดเนี๊ย”

ซองมินพูดอมยิ้ม ก่อนที่คยูฮยอนจะเอื้อมมือหนามาหยิกแก้มคนรักเบาๆ

“ช่วยแต่คนอื่น ตอนนี้เราก็คืบหน้ากันไปมากแล้วนะครับ ปีหน้าหมั้นเลยดีไหมเนี่ย?”

คยูฮยอนพูดพร้อมกับส่งสายตาไปหาคนน่ารักตรงหน้า จนกระต่ายน้อยซองมินถึงกับเขินอายม้วนไปเลยทีเดียว

“บ้า! คยูฮยอนพูดอะไรไม่รู้ เค้าเขินนะ!!”

...................................................................................................................................................................................

....ซ่า...ซ่า...

เสียงสายฝนที่ซัดสาดลงมาอีกครั้งหนึ่ง ท้องฟ้าที่ครึ้มไปด้วยเมฆฝนหนาแต่กลับมาแสงอาทิตย์อ่อนๆที่สะท้อนกับละอองฝนจนเกิดเป็นสีทองแลดูราวกับหิมะเกล็ดบางที่ร่วงโรยในฤดูฝน

....ผมยังคงเดินเช่นปกติ ผมยังคงกางร่มคันเดิม และผมก็ยังเดินกลับไปทางเดิม....

....แต่ตอนนี้ ผมกลับไม่รู้เกลียดสายฝนอีกแล้ว....

“ตึกๆ.....”

“รยออุค กลับด้วยกันไหม?”

“คร้าบผมมมม!!”

....ตอนนี้ ผมมีคนให้เดินจับมือ มีไออุ่นภายใต้ร่มคันเล็กๆนี้ของผมแล้วล่ะครับ....

เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ยิ้มรับผ่านฝนที่กระหน่ำลงมา
When the sunshine falls, the passing rain smiles

ไม่อยากรอคอยอีกต่อไป สายฝนแห่งความรักของสองเรา
It's impatient, our rainy love

ภายใต้ร่มของสองเรา ไม่ยุติธรรมเลยที่จะสั่งให้หัวใจของฉันที่เต้นรัวอย่างนี้สงบลง
Under the shared umbrella, without honestly telling my heart shutting inside me

ไม่มีท่าทีจะจบสิ้น สายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาที่ฉัน
not to end, the passing rain hurries me

ฉันและเธอได้ใกล้ชิดกัน สายฝนแห่งความรักของสองเรา
We came closer, at our rainy love

“”””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””THE END””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

เพลงประกอบฟิคนะค๊า